tumblr_inline_n5os6w8Voe1qirpn9

Oh les beaux jours

Είχα την τύχη να είμαι παρούσα σε μία συζήτηση που τέθηκε η ερώτηση «Πως αντιλαμβάνεστε την έννοια της ευτυχίας;». Τότε μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση, κυρίως γιατί έγινε σε καμιά δεκαριά 20χρονους, κι πίστευα ότι ήταν πολύ νωρίς για να είναι σε θέση να απαντήσουν.

Το αγαπημένο μου έργο, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να αρχίζει το ταξίδι της ..«αναζήτησης εαυτού» αν θέλετε, ήταν ένα κοινωνικό δράμα του 2002, με τίτλο: Οι Ώρες, σκηνοθεσία του Στίβεν Ντάλντρι (Μπίλι Έλιοτ) και που το σενάριο ήταν βασισμένο στο ομότιτλο βραβευμένο με Πούλιτζερ-αλλά-ακόμη-δεν-έχω-αξιωθεί-να-διαβάσω βιβλίο του Μάικλ Κάνινγκχαμ.

image

Υπάρχει λοιπόν μία σκηνή μέσα σε αυτό έργο που μιλάει η Κλαρίσα, στην κόρη της, τη Τζούλια και της λέει:
«Θυμάμαι ένα πρωί, είχαμε σηκωθεί πριν την αυγή.. Υπήρχε μια τόσο έντονη αίσθηση μέσα μας ότι όλα είναι εφικτά.. Το ξέρεις;.. Αυτό το συναίσθημα; Σκεφτόμουν από μέσα μου: “Αυτή είναι λοιπόν η αρχή της ευτυχίας..Έτσι αρχίζουν όλα!” και φυσικά είχα δεδομένο ότι πάντα θα υπάρχει και το κάτι παραπάνω.. (γελάει) Ποτέ δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου πως αυτό δεν ήταν καμία αρχή. Ήταν η ευτυχία. Ήταν σ’ εκείνη τη στιγμή. Τότε.»

 

Οι περισσότερες έννοιες που βρήκα (Αριστοτέλης – ευδαιμονία, Πλάτωνας – ολοκλήρωση, ειρήνη, ηρεμία, Χριστιανισμός – ευτυχία μαζί με το Θεό) για την ευτυχία μιλάνε γι αυτήν ως ένα είδος συναισθηματικής ή ψυχικής ικανοποίησης, μιας πληρότητας που προέρχεται απ’ την εκπλήρωση των επιθυμιών του και την επιτυχία των σκοπών/έργων του ανθρώπου, η οποία έρχεται συνήθως σε στιγμές.

 

Όταν πρωτοέπιασα δουλειά, ήμουν πανευτυχής: είχα μια αξιοπρεπή θέση εν μέσω κρίσης, ήταν το αντικείμενο που ήθελα να κάνω καριέρα, με τους δικούς μου όρους, είχα πιάσει μια δουλειά με την αξία μου, και ένιωθα ότι δεν χρειαζόμουν τίποτα. Βίωνα στιγμές πληρότητας. Εκείνη η στιγμή που θεώρησα τον εαυτό μου τυχερό, του έβγαλα το καπέλο και πίστεψα ότι μέσα μου κάτι είχε πράγματι εκπληρωθεί, είχε γεμίσει.

 

Κι όμως.

 

Η ευτυχία της στιγμής εκείνης δεν ήταν κάτι που αφορούσε εμένα. Η ευτυχισμένη στιγμή, ήταν στην τύχη που είχα το να μοιραστώ την εμπειρία μου με τα δικά μου άτομα, με τους δικούς μου ανθρώπους, και ότι χαίρονταν για εμένα. Ήταν ..περήφανοι. Ένιωσα άξια όχι μόνο επειδή συνέχαρηκα εγώ τον εαυτό μου, αλλά οι συγγενείς μου, οι φίλοι μου, όλα τα άτομα που έχω κατηγοριοποιήσει ως σημαντικά στη ζωή μου, με χαρακτήριζαν άξια, με αναγνώρισαν, είπαν πως είχα ωριμάσει.

 

Η Κλαρίσα πιο πάνω, ήταν ευτυχισμένη διότι μοιραζόταν τη στιγμή της πρωινής ανατολής με τον εκλεκτό της καρδιάς της. Και μετά μοιραζόταν την ανάμνηση αυτής τής εμπειρίας με την κόρη της. Η ευτυχία δεν απευθύνεται στο συναίσθημα καθ’ αυτό. Αν το καλοσκεφτώ, δεν μπορώ να ανακαλέσω ένα τέτοιο περιστατικό όπου ο αποδέκτης της ευτυχίας να μην ήταν πάντοτε οι δικοί μου άνθρωποι.

 

Και για να κλείσω, πριν σας μπερδέψω τελείως με τον τρόπο που σκέφτομαι, ΔΕΝ θα βρείτε εδώ απάντηση για την έννοια της ευτυχίας. Κι αν ορίσουμε την έννοια (!) ως τη μονάδα γνώσης που δημιουργείται στο νου από ένα μοναδικό συνδυασμό χαρακτηριστικών, δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτός ο μοναδικός συνδυασμός χαρακτηριστικών. Εκ φύσεως η αντίληψη του καθενός μας είναι τόσο μοναδική που θα έπρεπε να υπάρχουν 7 δις ετυμολογίες της ευτυχίας. Νιώθω όμως ότι είμαι ένα βήμα πιο κοντά —κατάλαβα το που απευθύνεται: ξεκινάει από μία ύπαρξη και καταλήγει πάντα σε μια άλλη. Εκεί είναι -για μένα- το αληθινό νόημα.  

Και λίγη τροφή για σκέψη: 

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που ρώτησαν τα 20χρονα ..συμφωνήσανε οικουμενικά στο διαχωρισμό της χαράς απ’ την ευτυχία, υποστηρίζοντας ότι το αίσθημα της τελευταίας, είναι ανώτερο και όχι τόσο πρόσκαιρο, όχι τόσο ρηχό από αυτό της στιγμιαίας απόλαυσης.

Όμως ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, σε αυτή την υπέροχη σύνοψη της ομιλίας του, διαφωνεί μαζί μας: 
«Κατά τη γνώμη μου, η χαρά είναι ανώτερη της ευτυχίας γιατί αποτελεί την αποδοχή της ζωής όπως ακριβώς είναι: με τις καλές και τις κακές της στιγμές», είπε. «Ένα από τα βασικά προβλήματα της ευτυχίας είναι ότι αποκλείει δύο βασικές έννοιες που ούτως ή άλλως συναντάμε στη ζωή μας: την ασθένεια και τον θάνατο. Εμείς στη Δύση αρνούμαστε τον θάνατο και πληρώνουμε βαρύ τίμημα γι’ αυτό. Δεν ξέρουμε πώς να χειριστούμε το ζήτημα του θανάτου. Οι παλιές κοινωνίες είχαν ειδικά τελετουργικά, τα οποία εμείς έχουμε εξαλείψει. Αποτέλεσμα αυτής της απώθησης είναι οι ταινίες φρίκης με τα ζόμπι και τα βαμπίρ, που έχουν γίνει μόδα και στη Γαλλία. Δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε τους νεκρούς. Αντιστοίχως απωθούμε και την ασθένεια».

Εσείς τι πιστεύετε; 

Sources:

Author: marketingmixd

From Around the Web

 
0 σχολια

Σχολιάστε

Θέλετε να συμμετάσχετε?
Αφήστε το σχολιό σας!

Σχολιάστε